I don’t normally read short stories, because I feel they are not long enough to draw me in. But, as I every so often read something that I would not normally read, I gave this a try.
My first observation was that the stories seem to have no beginning or ending, and that they are not at all connected to each other, apart from the fact that they are set in Dublin (hence the title). Because of this, the “I have to know what happens next” aspect isn’t there to keep me reading.
I was going to say, reading these short stories didn’t change my opinion. But since then I read the last two stories and they were much better in drawing me in. They also referred to some of the people that featured in previous stories. Perhaps I should try some more stories.

Laat ik maar beginnen met verrassend nieuws: ik heb me opgegeven voor de “Race for Life”, een loop van 5km voor Cancer Research UK. Deze race wordt ieder jaar gehouden in alle uithoeken van GB en ik loop hem op 8 juli, 19.30 uur in Shugborough. Ik wilde vorig jaar al meedoen, maar was uiteindelijk te laat om me in te schrijven. Nu ik me heb ingeschreven moet ik dus wel. Uh-oh. Dat wordt oefenen. Jullie kunnen we motiveren door me te sponsoren via mijn sponsor website. Mijn ‘target’ is £100…

Vorig weekend hebben we een mooie wandeling gemaakt; we hebben een stukje van de Staffordshire Way en The Way for the Millennium gelopen. De route liep langs een kanaal en dan dwars door Shugborough. Alles bij elkaar was het zo’n 2,5 uur in het stralende zonnetje. Het was even zulk heerlijk weer, een voorproefje van de zomer waar we allemaal zo naar snakken. Helaas is het weer (even) voorbij; met een koude noord-oosten wind en regen. Bah.

Goed nieuws ook op het vervelingsfront: ik ben nu aan vrijwilliger voor Localise West Midlands in het hartje van Birmingham. Vorige week heb ik geholpen met een voorstel voor een klein project en komende week houd ik me bezig met het schrijven van een nieuwsbrief en updaten van de website. Door deze taken op te nemen, kan mijn ‘collega’ zich bezig houden met het opzetten van een nieuw project waar ik dan misschien aan kan meewerken (dit keer betaald). Het houdt me bezig en ik steek er ook nog wat van op!

Ik ben nu ook officieel vrijwilliger voor de vogelbescherming, de RSPB als ‘fundraising events assistant’. Mijn eerste taak is het vinden van websites en regionale kranten waar evenementen gratis kunnen worden geadverteerd. Je vraagt je misschien af waarom ik voor niets werk terwijl ik het krap heb. Het antwoord is tweevoudig: ten eerste doe ik ervaring op en ten tweede laat ik zien dat ik echt graag aan het werk wil. Helaas zijn er met mij vele andere die op zoek naar betaald werk zijn, dus vrijwilligerswerk leek me een goede stap.

Morgen (zondag) gaan we ‘iets’. Zulke vage voornemens hebben we vaker. Ik denk dat we gaan wandelen. Moet toch op een of andere manier trainen voor de race for life! En komende donderdag ga ik weer een lang weekend naar huis voor ons jaarlijkse weekend weg met de fam. Ik heb er zin in!

�

Soms zie je een mier en dan denk je, ik pak hem op en zet hem buiten. Zo ook dit weekend. Dan zie je nog een mier en zegt je vriend, het is nu jouw beurt om hem buiten te zetten. Totdat je om je heen kijkt en je beseft dat het een zinloze bezigheid is, want de mieren in kwestie blijken onderdeel te zijn van een ware mieren invasie. Ze lopen gewoon onder de voordeur door en komen in de keuken door het kozijn. Lekker dan.

En zo raakten adam en ik op onze rustige zondagavond aan het stofzuigen (sorry, normaal gesproken doe ik ze geen kwaad, maar van zoveel mieren krijg ik de kriebels!) en gingen we op onze vrije maandag (bank holiday hier) naar het drukbevolkte tuincentrum om chemische troep en lokdozen. Crisis over (de kriebels nog niet, maar dat komt nog wel).

I decided to review these 4 together as they are very similar (not in the storylines of course, but because they are a series). The series follows the inhabitants of 44 Scotland Street in Edinburgh and their friends. The characters are all quirky, although not all of them are nice. McCall Smith tells their stories with a sense of humour and the more arrogant characters meet with a lot of sarcasm. For me, the 44 Scotland street series made me want to go to Edinburgh, it made me want to make my life better, learn about art and music and be more sophisticated. It also made me think about all the good things in my life.

The series is written as a soap, with daily episodes in the newspaper The Scotsman. This enables the writer to shift between characters and display each character’s thoughts. Another attraction is that the author cannot go back to change certain events, because by then they had already been published. The author writes clear and in short sentences, so it is easy to read and time flies by when you’re reading it. It took me only 2 days each. I tried to read it more slowly to savour it, but that was impossible.

One passage brought up what I’d like to call my “middle child syndrome”. It is basically to do with feeling average and I wonder whether there is some psychological theory on it. Here is the excerpt from Episode 38 of the first book, called “Mother/Daughter Issues”. It is a mother thinking about her daughter Lizzy.

There was nothing reassuring about Lizzy. She was twenty-three now, and had done very little with her life. At school she had been unexceptional; she had never attracted negative attention, but nor had she attracted any praise or distinction. Her reports had been solid – “might get a B at Higher level, provided she puts in more work”; “almost made it to the second team this year – a solid effort” and so on. And then there had been three years at a college which gave her a vague, unspecified qualification. This qualification had so far produced no proper job, and she had moved from temporary post to temporary post, none of which seemed to suit her.

Now there is nothing wrong with feeling average. In fact, it motivates me to try harder to shine. I like it when books do that!

This novel was given to my and was perfect light reading when I was not feeling very well a few weeks ago. The writing style is clear and the author really draws you into the world of Mary Boleyn, a young girl who is made mistress of King Henry VIII by her family, but whose sister soon takes over. It touches upon the position of women in the early 16th century and emphasises how little they had to say about their own life. However, I felt it did not show how bad it really must have been. Still, it was engaging and I enjoyed reading it as I would enjoy watching a girly film (a bit of a guilty pleasure).

Er gebeurt hier nog steeds niet veel. Vorige week heb ik 2 boeken in 4 dagen gelezen. Het is een serie die in Schotland in de krant verschijnt, een soort van geschreven soapl Nu ik de eerste twee bundels van de serie uit heb, ga ik met de rest maar wat rustiger aan doen (er zijn er nog twee).

Afgelopen weekend liep de verplichte periode van ons huurcontract af. Nu gaat het op een maandbasis verder, maar het is een fijn gevoel dat je niet aan een contract vastzit mocht er iets gebeuren. Zaterdag zijn we op visite geweest bij Adams ouders, waar ik stiekem nog even naar de wol winkel ben geweest en het gratis en onbeperkt internet heb misbruikt.

Er is op de BBC een natuur programma dat twee keer per jaar verschijnt. Springwatch en Autumnwatch, en het is een week feest met Bill Oddie (ja daar had ik dat boek van gelezen). In afwachting van de nieuwe die ergens in mei begint, ging ik op de website kijken en hoera! Nog 2 weken wachten. Op de website kun je vogelgeluiden downloaden dus daar ben ik nu naar aan het luisteren. Ik weet nu zeker dat ik tijdens mijn wandeling een Greater Spotted Woodpecker heb gezien!

Zondag gingen we naar het tuincentrum en nu heb ik eindelijk prut en een plantenbak voor mijn plantjes! Dinsdag heb ik lenteuitjes en rocket (sla) gezaaid. Er is genoeg water gevallen sindsdien dus het zal mij benieuwen. Ik heb ook onkruid gewied tussen het grind, dat was wel tijd. Heb alleen ontzettende spierpijn van het knielen – in mijn achterwerk.

Gisteren was het Koninginnedag! En het enige oranje dat ik heb gezien was mijn hutspot (erg lekker overigens maar miste het speklapje). Hoop dat jullie allemaal een fantastische dag hebben gehad. Ik had het gisteravond een beetje te druk om de vlaggetjes op te hangen.

Gisteravond was waarschijnlijk het hoogtepunt van de afgelopen week: er was een hamster ontsnapt. Adam had ‘m uit de kooi gelaten, maar je draait je even om en hij is spoorloos! De hele slaapkamer ondersteboven gehaald, daar was hij niet. Ik vond hem in de badkamer maar voor ik m kon vangen was hij in een gat in de muur verdwenen. Dus Adam trekt het zeil van de vloer en begon de planken aan te vallen. Het gat was echter een recht naar beneden gebeuren, langs de afvoer. De keuken zit er recht onder en ja hoor, we konden hem horen krabbelen. De wasmachine moest van zijn plaats en (het is inmiddels 11 uur) ik heb maar een schoteltje voer neergezet. Adam zag later iets wegschieten en heeft zijn huisje er bij gezet en niet veel later (half 1) hadden we onze Ricky weer veilig in zijn kooi. Wat een avontuur! Daarom moet je hamsters in de gaten houden. (Ricky is niet blij met zijn huisarest).

Sommige mensen plannen niet omdat er toch altijd iets gebeurt dat de plannen in de war gooit. Ik ben niet zo iemand – ik vind plannen heerlijk – maar ik kan hun positie begrijpen. Ik had kaarten gekocht voor een rock night in het lokale college. Pff. Er waren niet meer dan 30 mensen daar, dus we waren het al snel zat. Jammer, maar gelukkig was het voor een goed doel en dus was het niet helemaal verspild geld. Vrijdag werd ik wakker met heftige koorts en zware koppijn, zaterdag en zondag was ik ontzettend misselijk (ja inclusief overgeven). Maandag begon ik pas weer te eten zonder dat het er meteen weer uit kwam, maar pas woensdag was ik weer redelijk normaal. Lekker hoor. Vandaag (donderdag) ben ik weer opnieuw begonnen met mijn jobhunt. Erg gelukkig word ik er niet van hoor. Bedoel, het is alweer eind april, dus ik ben al 4 maanden aan het zoeken. En ik ben geen stap verder. Daar word ik dus erg pessimistisch van.
Maar goed. Er is dus een nieuwe lijst met actiepunten, een nieuwe ‘selectie’ van organisaties die volgende week een brief zullen ontvangen en organisaties waar ik wat meer over ga zoeken.
Ik heb ook een lijstje met dingen die ik graag zou willen hebben of doen, maar waar ik nu geen geld aan kan besteden. Adam wil vandaag naar Merry Hill, een gigantisch winkelcentrum, om te kijken voor een nieuwe telefoon. Heb ik dat. Losgelaten in een winkelcentrum met niks te besteden. Bah. Maar ja, dan moest ik maar een baan vinden he?

Het is trouwens een vreemde gedachte dat mijn moeder nu in het vliegtuig zit om 4 weken in Indonesie rond te reizen. Kan haar niet even SMS-en met iets onbelangrijks zoals ik dat graag doe. Misschien weet pap wel hoe lang dit of dat moet koken hihi. Maar ze heeft er zo hard voor gewerkt en ze verdient het. Veel plezier mam!

Zaterdag zijn we een dagje uit geweest. Kasteel bekeken met een prachtige tuin, en naar Llangollen geweest (tip: dubbel-L in Welsh spreek je uit als harde g en de g als in ‘good’. Succes!). Veel prachtige foto’s gemaakt, vooral van de tuin

Zondag was er de hele dag Touring Car racing op TV dus ik ging voor een wandeling in mijn uppie. Ongeveer 10 km, en grote stukken waren erg mooi, anderen niet zo (langs een drukke weg zonder voetpad?). Maar dat geeft allemaal niet want ik had net mijn Bill Oddie boek uit (Britse Midas Dekkers denk ik) en ik ging op wildlife walk. Veel vogeltjes gehoord in de heggen maar het leukste was cuckoo bank – daar hoorde ik een specht! En later, op weer een stuk saaie en drukke weg had ik helemaal een bonus: een groep herten die over een hek sprongen. Hoera! Mijn voetjes waren wel op toen ik thuis kwam (en het racen op tv was nog steeds niet af). Maar dat geeft niet. Want ik heb hertjes en een specht gezien !

Maandag was ik naar Cannock met een missie: recruitment agencies. Helaas vonden de agencies van niet. Omdat ik geen National Insurance Number heb (dat is Brits voor een sofi-nummer) mogen ze me niet helpen. Maar ik kan geen NI nummer krijgen omdat ik geen baan heb. Zucht. Ik word hier kriegel van. Ik heb al eerder een NI nummer aangevraagd, maar kreeg er geen omdat mijn contract bij Cardiff University niet het juiste soort was. En nu dit weer. GRR. Ik ben op zoek gegaan naar de instantie waar ze over dit soort dingen moeten weten (ze mogen meer mensen wel vertellen dat dat ding verhuisd is!) en die verwezen me door naar Inland Revenue & Customs. Dat gebouw kon ik niet vinden en ik was het zo spuugzat dat ik naar huis ben gegaan. Het klinkt niet zo erg, maar ik was er goed zat van. Ik voelde me zo on-welkom. Ik beteken niets voor dit land. Niet echt. Ben voor hun een veredelde toerist, ik mag alleen geld uitgeven, maar er niets voor terugkrijgen Bah.

Dinsdag ging ik naar de bieb en het was zulk slecht weer… buiten stond de Staffordshire Jobs Bus (die staat er iedere dinsdag) dus toen ben ik daar maar ingegaan. Die mensen waren echt aardig en behulpzaam (niet alleen maar zogenaamd vriendelijk maar waardeloos zoals gisteren) en ik kreeg een aantal advertenties mee waar ik op ga reageren. Ik zal er niet rijk van worden, maar armer zeker niet.

Vandaag (woensdag) ben ik begonnen aan een nieuw CV in een andere opzet: een skills-based CV. Daarin laat je zien welke skills je hebt op de eerste pagina en daarna zet je alleen een lijst van opleidingen en banen die je hebt gehad. Erg effectief als je niet veel werk ervaring hebt, en niet te intimiderend als je op ‘simpele’ banen reageert. Ik vraag me af of ik wel een kans maak voor kantoorbanen. Ze weten toch dat ik zal blijven zoeken naar een baan die meer met mijn opleiding te maken heeft? Maar goed, vandaag toch maar brieven geschreven voor 4 kantoorbanen en 2 vrijwilligerspositities bij de RSPB (vogelbescherming).

Morgen dus dit posten, en brieven en CVs mailen. En dan is het tijd voor wat ontspanning! Er is een rock night in het college voor het goede doel en ik heb kaarten. Feest! Zaterdag gaan we naar Adam’s ouders, en Jason en Sam komen ook. Oh en het beste nieuws van deze week: seizoen 2 van Heroes begint volgende week

I really enjoy watching Bill Oddie’s TV programmes, such as spring watch and autumn watch, so when I saw this book in the library I took it home. It is a very enthusiastic and funny book that immediately made me want to go out there and watch wildlife. The language is simple but effective and it is well structured. I especially liked part two: the wildlife year: a chapter for each month that tells you where to go, how to see specific wildlife, things to do and things to look out for. The authors make it look so easy and appealing that I went for a long walk today!

I think I have chosen well this year when it comes to my reading. This one, again, is gorgeous. I’m not surprised the film got so many prizes, because the basis is so good. It is about love conquering everything, about growing up, about making mistakes and regretting them. It is called atonement because one of the characters writes the book to make amends for a big mistake she made a long time ago.

The novel really makes the reader feel the suspension and tension that must have preceded World War II and the fears and horrors of the war, without making the war itself the topic of the work. There is no way I can do this book justice, so I’m just going to advise you to read it. As soon as you can. You will not regret it.